وسوسه عاشقی

بهار استاد

2012-02-12T21:56:00.003+03:30

برای استاد پرویز رجبی دوست‌داشتنی

در بهار
گل‌ها ترا به یاد خواهند داشت
که تمام ِ زمستان‌ها
چشم‌به‌راهشان بودی

رفتم شرکت جدید 3 و 4

2011-08-26T09:27:00.003+04:30

به زمین نگاه کن

کف زمین شرکت همیشه یه چیزی هست که پات بهش گیر کنه. کانالی، سیمی.
چندتا کامپیوتر ویروسی شدن؛ ویروس از تنشون بیرون نمیره.
سطل ِ آشغال و خالی میکنن؛ اما اگه چیزی تهش چسبیده باشه سر ِ جاش می‌مونه.
خب. یه کم برام تازگی داره!

***

دریچه‌ی کولر

بالای سر ِ ما یه دریچه‌ی کولر هست که تا همین چند وقت پیش با این‌که روشن بود، هیچ بادی ازش درنمیومد.
پیگیری کردیم دیدیم پشت ِ دریچه فیلتر گذاشتن.
درخواست کردیم فیلتر ِ لعنتی رو بردارن که داریم از گرما خفه می‌شیم.
مخالفت شد. گفتن هوای کثیف میاد تو.
مدتی صبر کردیم. قابل تحمل نبود. ایندفعه یه کمی صدامونو بردیم بالا.
خلاصه یه روز صبح اومدم سر ِ کار دیدم رو میزا و کف ِ زمین غرق ِ دوده شده.
دلیل ِ مخالفت ِ مدیریت برام روشن شد.
آبدارچی گفت: «قبلاً دودکش ِ شومینه بوده؛ حالا شده کانال ِ کولر.»
جلوی دریچه یه پارچه‌ی توری زدیم.
دو هفته‌ای که گذشت، پارچه‌ی توری فقط نصف ِ دریچه رو پوشونده بود.
دیگه خیلی کم ازش دوده می‌ریزه.

رفتم شرکت جدید 1 و 2

2011-08-06T19:24:00.002+04:30

رفتم شرکت جدید 1
همکارم و من!

همکارم گفت: شنبه 15 مرداد ده. عجب زود میگذره. ماه نصف شد.
گفتم: ماه بخاطر من زود میگذره.
- چطور!؟
- خب. من خیلی این ماه بی‌پولم.
- آها! پس بخاطر اینه!
- بله. اما نگران نباش! این یک ماه به عمرت اضافه نمی‌شه، فقط به تجربه‌تون اضافه می‌شه. اونم بخاطر من!

خندید.
من خیلی آدم بامزه‌ای هستم.

12 مرداد 1390

رفتم شرکت جدید 2
کار بزرگ

شرکت توالت فرنگی داره. اگه کاری که می‌کنی بزرگ باشه، اونم باید کار بزرگی بکنه تا کار تو رو از خودش ردکنه.
اگه اسهال باشی با آرامش بیش‌تری پاتو از توالت بیرون میذاری. وگرنه وقتی می‌خوای بزنی به چاک، خدا خدا می‌کنی کسی پشت در تو صف نباشه.
امروز پامو که گذاشتم تو دیدم در توالت فرنگی بسته است. این یعنی بهتره کار ِ بزرگی باهاش نداشته باشی.
درشو که زدم بالا دیدم رنگ روشن کاسه توالت به سختی دیده میشه.
کار بزرگی نداشتم. کارمو کردم و سیفون و کشیدم.
تا نصفه پر شد. درشو بستم و از توالت زدم بیرون.
شاید یک ساعتی گذشت تا دوباره کارم به توالت بیفته.
وقتی رفتم تو هنوز در توالت فرنگی بسته بود.
درشو که زدم بالا لب به لب پر بود.
کار بزرگی نداشتم. کارم و کردم، اما سیفون و نکشیدم.
عجب شانسی آوردم که امروز تو شرکت کار بزرگی نکردم.

عدالت و بخشش

2011-08-02T00:01:00.001+04:30

من فکر می‌کنم در مورد آمنه تنها چیزی که اتفاق نیفتاد اجرای عدالت بود.
عدالتی که نه در قصاص و نه در بخشش بود.
عدالت این بود که کشور ما قانونی داشت که نیازمند به بخشش ِ کسی نبود.
قانونی که حداقل سعی رو در جلوگیری از وقوع ِ جرم داشت.
قانونی که بشه بهش پناه برد، و قانونی که تجربه‌های بشری هرسش کرده بود، و می‌کرد.
وگرنه خیلی راحت میشه در «فیس‌بوک» - یا هر جای دیگه – صفحه‌ای باز کرد برای بخشش و منتظر ِ آمنه‌های بعدی شد.
آمنه به تصمیم ِ خودش - یا بر اثر فشار افکار عمومی - نخواست رفتاری بدوی داشته باشه؛ اما اگر می‌خواست می‌شد، و ایرادی هم نمی‌شد بهش گرفت.
آنهم در جایی که قانون در نقش اصلی‌اش – که همون برقراری ِ نظم و عدالت باشه – نیست، و شدیداً وابسته به روابط ِ پشت پرده و احساسات ِ فردیست.
قانونی که برخوردش با مخاطبش باعث می‌شه این اجازه رو بده که ریسک کنه، و ظاهراً برای بعضی‌های به ریسکش میارزه.
خب. قانون سر ِ جاشه، مجرم یه نفس ِ راحتی کشید، و آمنه بخششی عیسی‌وار کرد.
نتیجه؟ تکرار و تکرار.

زشتی زیبایی نیست. زشتی رو نمیشه پشت ِ روحی زیبا و بزرگ پنهان کرد – و البته ضروریتی هم نداره - . همه بخشنده نیستن.
آدم‌هایی که زیبایی ِ ظاهری‌شون رو به هر دلیلی از دست داده باشن، هرچقدر هم روحی بزرگ و مسیحایی داشته باشن، سراغ دکتر میرن و خواستار ِ درمان میشن.
اگر نه همه، جمع ِ کثیری‌شون.
و این حرف ِ مفت ِ من: «که شما روح زیبا و بزرگی داری و لازم نیست چشم مصنوعی بذاری، پوست‌تو بکشی، آرایش کنی ...» به گوشش نمیره، و چه خوب. و خوشا اون خواست‌هایی که به کمال شدنیست.
البته زیبایی هزینه داره، مثل اجرای عدالت و خیلی چیزهای دیگه.

در هر حال امیدوارم روزی برسه که قانون از حالت بدویش دور، و کارا بشه، اونقدر که منتظرانش رو در برزخ ِ بخشش و عدم بخشش تنها نذاره.

پسر مهربونی هستم

2011-06-23T15:46:00.000+04:30

- یه فضای خالی تومه که دلم می‌خواد پر بشه. خیلی جالبه. باید یه زن باشی تا حرفو بفهمی.
- آره؛ جالبه. پس چرا نمیذاری باهم بخوابیم.
- تاحالا تجربه نکردم؛ می‌ترسم.
من نمی‌ترسیدم. من هیچ وقت نترسیدم. حتی برای بار اول جوری رفتار کردم که دختره فکر کنه قبل اونم سکس داشتم.
وقتی بهش نزدیک شدم، گریه کرد.

- می‌ترسم.
- ترس دشمنه سکسه.
کنترلی روش نداشتم. گریه‌اش بند نمی‌اومد.
چند لحظه‌ای هیچی نگفتم. راستش برام برخوردش تازگی داشت. دقیق نمی‌دوستم چه واکنشی باید انجام بدم؛ که هم گریه نکنه هم اینکه بهش حالی کنم اصلاً بی‌خیال سکس شدم.

- می‌دونی چیه؟ هرچی تا الان بهت گفتم و فراموش کن. می‌خوام یه چیزی برات بگم.
- بگو.
- ببین شصت تا نمایشنامه گذاشتم بالای تختم. به شش دسته تقسیم‌شون کردم. تا الان ده تاشو خوندم.
- چه جالب.
- تقریباً شبی یه نمایشنامه می‌خونم.
- چه حوصله‌ای داری تو. دوست داری؟
- آره. خیلی خوندن نمایشنامه رو دوست دارم. باید همشونو بخونم.
- وقتی خوندی چه کارشون می‌کنی؟
- ردوشن می‌کنم برن.
- چرا؟
- جا ندارم.
- آها.
- آره. اینطوریه دیگه. دیگه که گریه نمی‌کنی؟
- نه. می‌دونی چیه؟ تو با این‌که خیلی آدم داغی هستی، اما خیلی مهربونی.
- مرسی.
- جدّی میگم.
- مرسی عزیزم.

آره؛ من پسر مهربونی هستم. خیلی مهربون.

امروز عصر

2011-06-19T00:39:00.001+04:30

امروز عصر چندبار
سایه‌ی پرنده‌ای
بالای سرم پرواز کرد
راهم و ادامه دادم
اما وقتی برگشتم و
بالای سرم رو نگاه کردم
آسمان غبارگرفته بود.

زندگی

2011-06-16T22:47:00.000+04:30

اون داره میمیره
خیلی آروم
با امید
اون با مرگ می‌جنگه
اما امیدی نیست که من زودتر از اون بمیرم
مگر این‌که شانس بیارم

مسجد و محراب من

2011-05-28T22:57:00.002+04:30

مسجد و محراب ِ من
چلیپای شکسته ات
پشت ِ شیشه‌ای بود
زرفامت پشت ِ شیشه‌ای دیگر
جای خالی‌شان شمردنی نیست
هیچ دین و ایمانی نگهشان نداشته است
تن ِ لُخت تو مانده است؛ در بیابانی
که مردمانش می‌خراشند و یادگاری می‌نویسند

آراسته بود آن که تو را آراست
کشته شد آن که تو را آراست
نام اش از یاد رفت
طرح اش از یاد رفت
تکه‌پاره‌هایی ماندند پشت ِ شیشه‌ای
انگاری این دیار
هیچ وقت ترا نمی‌خواسته است

بهاریه 1390

2011-04-03T23:15:00.002+04:30

1
خدا می‌دونه چقدر دلم برات تنگ شده!
سال نو شد!
من نو نشدم!

2
بهار نمیتونه نیاد
نوبتش که برسه میاد
امّا تو چی؟
تو که هیچ فصلی نیستی
هی میایی و میروی

3
زیباترین دختری که من در سینه دارمش
طنابی برداشت و خودش را به دندانم گره زد
خسته شد
خودش را به دندانم آویزان کرد
حوصله اش سر رفت
روی لبه‌ی دندانم طناب‌بازی کرد
ویرش گرفت
به دندانم لگد زد
تا دهانم بازتر شد
یکهو داد زد:
«دوستت دارم» و به روی زبانم سُر خورد

دهانم را که بستم
دیگر نیافتمش
آن زیباترین دختری را که شیطان بود

لج و لجبازی

2011-03-02T23:09:00.000+03:30

سعی خودمو کردم / چند بار پلک زدم / دلم می‌خواست هوا بشم و راه بیفتم / تمرکز داشت کار ِ خودشو می‌کرد / بدنم داشت کرخت می‌شد / انرژی بخار می‌شد و ازم زبونه می‌کشید بیرون / چشمامو بستم و منتظر تصویر شدم / برو دیگه / جون بـِکـَن / بی‌تابم کن / ببرم به مرز ِ جنون / نفسم به شماره بیفته / دلم می‌خواد چند خطی بنویسم دُرُست و حسابی / از اونایی که میذاره شب و راحت بخوابم / چشمامو باز کردم و کمی سرم و چرخوندم / تصویر می‌رفت و می‌اومد / من بودم جلوی من که هی روشن و خاموش می‌شد / نمی‌شد ادامش داد / نمی‌شد ازش چیزی نوشت / باید حرکت می‌کرد / فایده نداشت / دستم احساس ِ نوشتن بهش دست نمی‌داد / زُل زدم به سفیدی یه کاغذ / سرم و آوردم بالا / سعی کردم دوباره تمرکز کنم / فلج شده بودم / هیچی وادارم نمی‌کرد بنویسم / نه واقعی نه خیالی / این چند خط و نوشتم از روی لج ِ اون همه نتونستن.

نمایش نامه

2011-02-13T01:16:00.001+03:30

انگار یه نمایش‌نامه‌ی درام خوندم. امّا کمدی بود.
موقع خوندن نمایش‌نامه اوضاع اون‌طوری که فکر می‌کنم پیش نمیره.
گاهی وسطش گریه‌ام می‌گیره؛ گاهی اولش.
جاهایی می‌خندم که خنده‌دار نیست.
همیشه این‌طور نبوده. امّا این روزا خیلی موضوع ِ کلافه کننده‌ای شده.
نظر ِ خاصی در موردِ شما ندارم.
فقط اگه بازم اوضاع همین‌طوری پیش بره، واقعاً کسل کننده است.

پدر بزرگ

2011-01-25T23:38:00.001+03:30

شب به سمت ِ خونه کنار اتوبان راه می‌رفتم.
هوا سرد بود. من به اندازه‌ی کافی مجهز بودم.
پدر بزرگ بیش‌تر از چهل روزه که مُرده.
شبی که مُرد همگی رفتیم خونه‌ی خاله بالای سرش. جوری که مُرده بود احساس می‌شد نمرده! عجب خواب ِ عمیقی!
بهش دست زدم. سرد و سفت. پدر بزرگ مرده بود.
امّا همه‌چیز طبیعی به نظر می‌رسید.
پس فرداش دفنش کردن. قبل از خاک ریختن گفتن کفن و باز می‌کنن تا نزدیکانش برای آخرین بار صورتشو ببینن. رفتم جلوتر. چه دیدنی مردیکه؟ همه جاشو که پنبه کردین. اینکه دیگه پدر بزرگ ِ من نیست. پدر بزرگ ِ من روی تخت خوابید و مُرد. وقتی بالای سرش رسیدیم انگار خوابش ادامه پیدا کرده بود. گیرم برای ابد.
امّا این چه ریختی یه براش درست کردین؟
دلم ریش شد. خودمو کشیدم عقب.
لعنتی‌ها اون تصویر قشنگ و خرابش کردن.

تکه‌پاره‌ها

2011-01-16T22:15:00.001+03:30

کنارِ تو ایستاده‌ام.
به روی ِ تو می‌آیم.
دربرم می‌گیری و
بی‌حرکت می‌مانم.
خوش آمدی!
چقدر تو سردی و
چقدر من افسرده‌ام.
برف
برف

***

ساعت 24

ساعت 24. بچّه‌ها برف‌بازی می‌کنند. من روی تخت، زیرِ پتو نزدیکِ رادیاتور دراز کشیده‌ام. راننده‌ی ماشینی بی‌خودی روی پدال ِ گاز فشار میاره و نمی‌گذاره خوابم ببره. جاکش باید یه چیزی زیرش بزاری. خب. خداروشکر دیونه‌بازیش بیش‌تر از یک دقیقه طول نکشید.
بچّه‌ها دارن دور می‌شن. کاش بلند می‌شدم و می‌رفتم قدمی می‌زدم.
داره خوابم می‌بره.
من خوابم.

رخت خواب

2011-01-05T07:15:00.000+03:30

من احساس می‌کنم که باید این‌جا بمانم. پیشِ تو بمانم. هرگز فراموش نمی‌کنم که تو را گم کردم و دیگر نیافتم. حتی همین حالا که تو را ساخته‌ام و از این گوشه به آن گوشه می‌کشمت.
مگر مرگ در زندگی چگونه اتفاق می‌افتد.
خستگی از این جابجاییِ ناچاری. نتوانستن دل کندن. جان کندن و جان کندن و جان کندن. آواره ماندن.
بعضی‌ها سریع می‌میرند و بعضی‌ها نه. و وقتی نه ستونِ زندگی شد؛ همه‌چیز کوتاه و بلند می‌شود. آنقدر که فرصت می‌کنی بی‌لبخند و با لبخند زندگی‌ات را دوره کنی، جهان را دوره کنی، کوزه‌ای بسازی و به زمینش بزنی، یا از آب پُرش کنی و به رختِ‌خواب برگردی.

عمو زنجیرباف!

2010-11-19T01:14:00.001+03:30

عمو زنجیرباف!
زنجیر ِ منو بافتی.
پشتِ چی انداختی؟

فکر نمی‌کنم بتونم برات بگم.
هرچقدر نگاه می‌کردم سیر نمی‌شدم.
نه دلم می‌خواست و نه دلم می‌خواد به‌دستش بیارم.
دلم می‌خواست و می‌خواد تماشاش کنم.
دلم می‌خواست و می‌خواد بازم ببینمش.
امّا از یه حدّی بیش‌تر نزدیک نشه؛ از یه حدّی بیش‌تر دور نشه.

شاید هرکدوم از اینا بشه یا نشه.
امّا عمو جون!
حالم خرابه و میرم یه چایی بریزم؛
آخرِ شبی باید صدامو بدزدم تا کسی بیدار نشه.

حساب

2010-11-14T23:07:00.000+03:30

اگر خدایی وجود داشته باشه؛ هیچ وقت روی مهربونیش حساب نکن.

تلاش

2010-10-29T22:36:00.001+03:30

هرچه‌قدر هم که تلاش کنی

شب

آرام آرام

تو را به بستر ِ خود می‌کشد

انگولک به شعر شمس لنگرودی

2010-10-04T10:39:00.000+03:30

پروانه‌ها کنار برکه‌ی کوچکی در جشن عروسی می‌رقصند
باد
خال‌های‌شان را برمی‌چیند
پشت علفی پنهان می‌شود.

زاری نکنید پروانه‌ها!
همین‌جاست باد
شوخی می‌کند باد
شما که همین‌طور هم زیبائید
(بادبادک‌های سفیدی غرقه‌ی آفتاب عصر)

باد می‌آید
خال کوچک‌تان را می‌آورد.

می‌گریند پروانه‌ها در عروسی کوچک زار زار
و هیچ آتشی
قادر به گرم کردن قلب‌شان نیست.

از دفتر «رسم کردن دست‌های تو»
***

می‌رقصند
پروانه‌ها
در جشن عروسی
بالای برکه‌ی کوچکی

خال‌های‌شان را برداشت باد
و پشت علف‌ها گم شد

پروانه‌ها
باد شوخی‌اش گرفته است!
می‌آید از آن پشت
با خال‌های کوچک شما در بغل‌اش.

گفتم؛ اما،
بالای برکه‌ی کوچک
ابری از پروانه‌ها می‌گریست
و عروسی ادامه داشت.

دلتنگی

2010-08-08T21:14:00.001+04:30

دلتنگی
با دیدن تمام نمی‌شود

تمام نمی‌شود
حتی اگر به آغوشش کشی
حتی اگر صورتش را غرفه بوسه کنی و
از نزدیک تماشایش کنی

نفس می‌کشی و
ریه‌هایت می‌بلعند
احساسی را که بدان فکر کرده‌ای

اما
آه! ای دریغ!
از چند کلمه حرف
که باید گفته و شنیده شود

برای تو، یک جفت گوشواره خریدم

2010-07-18T23:36:00.002+04:30

برای تو، یک جفت گوشواره خریدم
که آویزان کنی

یک بسته تمبرهندی
که باهم بخوریم

یک شاخه گل‌سرخ
که هوا را عوض کند

آره
آدم ساده‌ای هستم عزیزم!

غلام‌حسینِ عزیز

2010-07-02T21:24:00.000+04:30

غلام حسین عزیز!
کسی به تو نامه نمی‌نویسد.
این همیشه مرگ بوده
که به تو نامه نوشته؛
این همیشه شکنجه بوده.

آزاد نشدی!
زیر شکنجه مردی.

عشق من

2010-06-26T11:04:00.001+04:30

عشق من
کنار ساحل خوابیده
برنزه می‌شود این عشق
خورشید تن او را بیش‌تر از من دیده

گل‌های تو و من

2010-06-18T23:09:00.000+04:30

اون گلایی رو که برام آوردی و هنوز دارمش.

هر روز با آبپاش آبشون می‌دادم. اما زود خشک شدن؛ جز دوتاشون.

یک روز یادم رفت به اون دوتا هم آب بدم.

فرداش که یادم اومد انجام وظیفه نکرده‌ام عصر که رسیدم خونه سریع آبپاشو برداشتم رفتم سراغ‌شون.

اما دیدم اون دو شاخه با این‌که آب نخوردن حسابی سر-و-حال هستن.

به خودم گفتم: شاید دیگه نباید آبشون بدم. مثل ِ این‌که این‌طوری سالم‌تر می‌مونن!

نه اون روز آب دادمشون و نه روزای بعدش.

اما در تمام ِ این مدت اون دوشاخه گل سر-و-حال و سالم بودن.

پس رازش این بود. نباید بی‌خودی بهشون آب می‌پاشیدم. همون دفعه‌ی اول که با آبپاش خیس‌ِشون کردم و کمی پاشون آب ریختم کافی بوده.

خب این نظریه تا دیروز ثابت شده بود.

تا این‌که دیروز عصر دیدم دخی آبپاش به دست از اتاقم اومد بیرون و بهم گفت: آرش! دیگه گلت خشک شده؛ لازم نیست بهش آب بدم.

خداحافظی از تو

2010-06-14T07:14:00.000+04:30

برای لی لی

خداحافظی از تو

همیشه زود از راه می‌رسد

خورشید به دل‌خواه خود می‌گردد و

قلب به دل‌خواه خود

و تو پا پیش می‌گذاری

که خارج شوی از دایره‌ی چشم

اما چشم‌ها به کار خود ادامه می‌دهند

یک قبیله در تهران

2010-04-18T00:21:00.000+04:30

یک قبیله در تهران
از بین رفته است
نامش را نمی‌دانم
قبیله‌ای تنها بوده است حتماً

برای مرگ‌شان هر شب
آسمان عزادار است
امّا من نمی‌دانم و نمی‌خواهم
چیزکی حتّی
از داستان‌شان بدانم
یا به‌یاد آرم

دست ِ من حتّی
در پی ِ سنگ ِ قبرهاشان نیست
سنگ‌های قبرشان شاید
کنون در آشپزخانه‌هایی باشد

من هیچ می‌گویم
از هیچی که از یاد رفته است

آن قبیله مُرده است
چشم‌هاشان بسته است

حضور ِ خدا در جهنّم

2010-04-03T19:56:00.001+04:30

حضور ِ خدا در جهنّم چقدر حس می‌شود؟

به خدا در جهنّم چقدر می‌شود امید داشت؟

چهره‌ی خدا در جهنّم چه شکلیست؟

آیا نزدیکی به خدا در جهنّم حُسن است؟

در جهنّم با خدا با چه زبانی باید حرف زد؟

در جهنّم ِ خدا فرصت ِ فکرکردن هم هست؟

جهنّم نتیجه‌ی اعمال ِ ماست یا عظمت ِ خدا؟

جهنّم ِ خدا جای تبدیل است یا تغییر؟

زجر ِ جهنّم در بهشت از یاد می‌رود؟

بهشت به اندازه‌ی جهنّم قدرت دارد؟

جای هر کس در جهنّم محفوظ است؟

آن‌جا فرقی بین ِ تقویم ِ جهنّم با تقویم ِ بهشت هست؟

حاصل ِ جهنّم پاکیست؟

هیچ صدایی در جهنّم شنیده نمی‌شود؟

تو جهنّم خدا معنیش چیه؟

تو جهنّم آدم زنده می‌شه برای مُردن؟

پشت ِ هر مرگ جهنّم است؟

عاشورا

2009-12-27T23:39:00.001+03:30

داستانی‌ست تراژدی ِ تازه‌ی شما!
تراژدی‌تان را به نمایش درآورده‌اید

نعش‌ها از عشق‌ها ساختید
تا به تماشا بگذارید خیل ِ عظیم ِ مرده‌ای را در پایان ِ خویش
به‌خیال ِ آن‌که داستان به‌پایان رسیده است

امّا داستان حرکت دارد؛ نه به پایان
که به آغاز

تراژدی‌تان را به نمایش درآورده‌اید
امّا از آخر!

88/10/06

دو شعر

2009-12-05T00:54:00.002+03:30

شعر اوّل

حسرتِ دیدارِ تو ای منِ من
حیرانم کرده است.

قدم که می‌زنم می‌دانم همراهِ منی؛ امّا
سکوتِ تو و تصورِ دُرشتِ دور شده ات
حیرانم کرده است.
و من آن‌قدر حیرانم که
درخت‌های پاییزی را
غرقِ در رشته‌های طناب می‌بینم
که بزغاله‌ها آمده اند تکان‌شان می‌دهند.

من، جای آن‌ها صدا درمی‌آورم.

شعر دوّم

فردا قرار است بازهم باشیم.
فردا قرار است تعدادِ بیش‌تری را بگیرند.
چراکه بلند می‌شویم و بیرون می‌رویم
تا بگوییم شما با ما چه کرده اید
با ما چه می‌کنید
و باور کنید
ما نخ‌ها را پاره کرده ایم.

خبر تکراری‌ست برای ما
امّا
نه برای شما.

المیرا *

2009-10-03T23:46:00.002+03:30

المیرا!

آن شب که به خانه‌ی من آمدی،

پا روی فرش گذاشتی،

وقتی فرش تو را به درونش خواند؛

پروایی نکردی و به استقبالش رفتی!

شبی که به دنبالِ تو

روی فرش افتادم

میانِ آن همه رنگ که جابه‌جا می‌شدند

پیشِ چشمم

در کفِ دستان و بازوانم

روی سینه‌ام

من معشوقِ خیال‌های کُشنده هستم؛ المیرا!

من بادی خُرد و خرابم در گلستانی که بو می‌کشد؛

بویِ تو را.

امّا پیدایت نمی‌کند.

* المیرا (تركي ـ فارسي) (ال = ايل + ميرا) (به مجاز) فدائي ايل.

چرا، مرگ؟

2009-07-18T02:43:00.000+04:30

آیا با آمدنِ شهیدان تازه

شهیدان قدیم فراموش می‌شوند؟

آیا باید هر کوچه

به نامِ شهیدی باشد؟

مرگ چگونه ما را راضی به مرگ می‌کند؟

و زندگی چرا بدین‌گونه سرشار از مرگ است.

چطور است وقتی زندانیانِ سیاسی

در سلول‌های‌شان فریاد می‌کشند

ما می‌شنویم و پریشان می‌شویم

امّا بلبل‌ها و مرغ‌عشق‌ها

همان آواز قدیمی‌شان را می‌خوانند؟

چطور است یک انسان در تمامِ عمر

باید با سؤال‌هایش زندگی کند

و مرگ سکوتی باشد برای همه سؤال‌هایش؟

چرا پرسیدنِ این سؤال از درختان بی‌هوده است

که بپرسیم: از برگ‌های پارسالِ‌تان چه خبر؟

چرا سرما لطافت آب و هوا را می‌گیرد

امّا با لطافتِ هرچه تمام‌تر

دانه‌های برف را درست می‌کند

تا چشم‌اندازی زمستانی بسازد؟

عطش

2009-07-17T02:09:00.002+04:30

ساعت یک و نیمِ بامدادِ جمعه است.

باخودم فکر می‌کنم فردا چند نفر به خانه برنمی‌گردند.

چاره‌ای هم نیست؛ باید رفت.

حسِ بدی بهم دست میده وقتی فکر می‌کنم فردا تو خیابون کنارِ این مردمی نباشم که در این چند هفته عزیزانشون به خون غلطیده‌اند امّا حاضر نشده‌اند از حقِ‌شان کوتاه بیایند؛ میدان رو خالی نکرده‌اند.

با این‌که الان هیچ صدای آزاردهنده‌ای وجود نداره تا خوابِ آدم رو آشفته کنه، آشفته‌ام.

دل عجیب شوقِ رهایی داره.

عجیب این شوق قفسِ سینه براش جای تنگی شده.

عطشِ باغبانی شده برای دیدن میوه‌های باغ.

***

شب سکوتِ خود را خورده است؛

که چنین آرام

خوابم می‌خواهد.

امّا شب

بدان من چون سربازی به هنگامه‌ی جنگ

در آسایشگاهم

با لباسِ فردا خوابیده‌ام

88/04/26

رفتن

2009-07-16T00:28:00.002+04:30

در این گذرگاهِ تاریک

با همه ناامیدی،

نه ایستاده‌ام.

پیش می‌روم

بی‌امید

چرا که این کار

بهتر ایستادن است

اگر چه شاید هرگز به روشنایی نرسم

چاره‌ای نیست

سعی می‌کنم آن‌طور زندگی کنم

که دلم می‌خواهد

رهایی

2009-07-15T01:15:00.001+04:30

فانوس‌هایی از آتش

پرنده‌هایی

که به سوی جنون پرواز می‌کنند

دسته‌ای

که میانِ کوچه گرفتار شده‌اند

جسدِ تو

که گمنام به خانه برمی‌گردد

خانواده‌ای

که همیشه تو ترکشان کرده‌ای

مادری

که همیشه فکر می‌کند تو برمی‌گردی

در برابر رؤیای رهایی

که به ما نزدیک است

شما دور و شکست خورده هستید

ماریا کالاس

2009-07-14T01:12:00.002+04:30

چهره‌ی ماریا کالاس

همیشه مرا یادِ تو می‌اندازد

نگاهِ تو

جای دهان او برایم آواز می‌خواند

یادِ مهربانی‌ات

بر شانه‌هایم می‌ریزد

و همه این‌ها

از عکسی می‌آید

که تو در آن نیستی

کالاس جاودانه است

در خاطره‌ی اُپرا

و تو

دور از من

پیشِ شوهرت

* (Maria Callas (1923,1977 آوازه‌خوان سوپرانو

نشانی

2009-07-13T01:10:00.001+04:30

اینا رفیقا و شریکا و همکاراتن

جماعتی از بی‌شرفا و آدم‌خورا

تا دلت بخواد از این عوضیا دور و برتن

ازشون می‌خوای حسابی حواس‌شون بهت باشه

دوست داری

بی‌کار نباش

برات سر بیارن

بترسونن

شکنجه بدن...

همشون برای توأن

تو عُصاره‌ی همه‌ی اونایی

تویی که تنها نیستی

جاده

2009-07-12T00:12:00.002+04:30

به جاده که رسیدیم، احساس سبکی کردیم.

فرار کرده بودیم از اون همه نخواستن‌ها.

برای درمان نرفته بودیم.

فقط به جاده رسیده بودیم و احساس سبکی می‌کردیم.

این روزها & تغییر

2009-07-11T02:22:00.002+04:30

این روزها

این روزها

در خیابان که قدم بزنی

می‌بینی

بالاخره صبرِ گاندی در «ونک»

جواب داده است.

***

تغییر

با کلام پیشِ تو آمدم و

با شعر.

امّا حالا

نه کلامی مانده برای تو و

نه شعری.

تو لاشه‌خوار شده‌ای.

زندگی

2009-07-10T00:01:00.002+04:30

بی‌رحمانه زندگی کرد؛

نه تنها با من،

که با خودش،

که با ما.

همه چیزاش بی‌رحمانه بود

رؤیاهایش

عشقش

رفاقتش

خواستنش

چنان بی‌رحمانه که یک روز صبح

آمد به اتاقم و روبه‌رویم نشست

و گفت: «من مُردم.»

نه آن روز و نه امروز

دیگر نتوانستم بغلش کنم

فردا

2009-07-09T01:10:00.000+04:30

این‌جا همه چیز در فرداست.

فردایی که امروز

انتظارش را می‌کشیم.

پشتِ سر

فضای خالی یادها

که با همه تهی بودنش

آواریست مدام

به روی انتظار

آه! ای امید!

آشنایِ امروز فردا

امروز که هستی

امّا فردا بیا!

تنهایی

2009-07-08T00:30:00.000+04:30

من و تو
سنگ‌ها را به دوش کشیدیم
و با هر فریادی که از ما دور شدند
با خاطراتِ‌شان سال‌ها زندگی کردیم

بارها رفتند
رؤیاهای رنگی.
گاهی در مرزِ گمشدگی ماندند
گاهی چون سرابی در پهنای افق دراز کشیدند
و در همه حال
دلِ من و تو
گرفتارِ خوش‌خیالیِ رسیدن بود
*
وقتی تو را می‌بینم
انگار رفته‌ام سرِ قبر

دلم می‌گیرد
حسرتی در جانم زبانه می‌کشد
زُل می‌زنیم به هم
بعد انگار برای هم اوراد می‌خوانیم
به مرور کلمه‌ها چون پاره‌های آتشینی پرتاب می‌شوند
از جانِ من به تو، و از جانِ تو به من
و این
تا رسیدنِ نغمه‌ی سکوت ادامه دارد
*
من و تو
به خانه برمی‌گردیم و
گرهی از کارمان وانمی‌شود

حق داشتن

2009-07-07T00:20:00.001+04:30

بارانِ خاکستریِ رنگ‌ها

دلِ اندوهگینِ روحی حیران

و تنهاییِ سایه‌گستری

بلندتر از سایه‌ی تبریزی‌هایی

که کلاغ‌ها بر نوک‌شان

سایه ساخته‌اند

این‌جا چه طبیعتیست

که ساکنانِ آسمان و درخت‌اش بارِ سفر می‌بندند

مهاجر شده‌اند

و می‌گویند: «برنمی‌گردند.»

حالا جمعی مانده است

از ناامیدان‌ و امیدواران

***

پرنده هر طرف باشد

دل‌اش می‌خواهد

پرواز کند بر بامِ خانه‌اش

و خانه‌اش از آنِ او باشد

شب و روز

2009-07-06T00:40:00.002+04:30

از سرِ کار به قهوه‌خانه آمدم

سرِ راه بیش از بیست موتورسوارِ پلیس از جلوم رد شد

و قطاری از ماشین‌های گشتی

از قهوه‌خانه به خانه می‌روم

اندوه همه‌جا همراهم هست

آن‌قدر می‌ماند

تا خوابم ببرد

امّا ناگهان خوابم را می‌دزدد

بلند می‌شوم چراغ را روشن می‌کنم

شعر می‌خوانم

اتاق برایم کوچک می‌شود

تاریخ می‌خوانم

هر گردنی که می‌زنند سرش کفِ اتاق می‌افتد

کتاب را می‌بندم و شروع به نوشتن می‌کنم

به دامِ خودم افتاده‌ام

نازِ خواب را می‌کشم

و تا می‌توانم روی تخت پایداری می‌کنم

تا خوابم ببرد

امّا صبح که از راه می‌رسد

تازه خوابم می‌گیرد

عزیزم کجا رفته بودی؟

عجب زندگی‌ای برای خودم ساخته‌ام

دیشب

2009-07-04T23:28:00.000+04:30

دیشب مُردم.

روحم چسبیده بود به سقف امّا از سقف بالاتر نمی‌رفت.

از اون بالا دست و پا زدنم و نگاه می‌کرد.

اون موقع خیلی دلم می‌خواست جای اون بودم.

شبِ بدی بود.

تا صبح طول کشید برگرده سرِ جاش.

امشب

2009-07-04T02:23:00.001+04:30

امشب دلم می‌خواد تا صبح نخوابم.

امشب دوباره مرگ رو تجربه کردم.

دلم می‌خواد نخوابم و تا صبح به این تجربه فکر کنم.

امّا نمی‌شه.

دلم گرفته. اونقدر که نمی‌تونم تجربه کنم.

فردام که باید برم سر کار.

همیشه این‌طور نیست امّا لعنت به بعضی از این شبا.

کوه انتظار

2009-06-25T02:27:00.001+04:30

برای ندا

صدایت می‌کنند
تکانت می‌دهند
خواهش می‌کنند چیزی بگویی

به جای هر حرفی
خون از دهانت بیرون می‌ریزد
روی صورتت سُر می‌خورد

تو مُرده‌ای
و کوه انتظار فرومی‌ریزد

خواب ِ آشفته‌ی بادهاست

2009-05-17T22:22:00.000+04:30

خواب ِ آشفته‌ی بادهاست
در سر ِ سرگردان ِ من

خفته با تنی جوان
در پیله‌ی گذشته‌های خویش
که پیر شده
بی‌آن‌که عمری کرده باشد

خواب آشفته‌ی بادهاست
پیله در ِ خواب ِ جوانی‌ام

بهاری

2009-04-24T12:36:00.002+04:30

بهاری
بهاری
بهاری ِ خوبم

خوش‌آمدی با این همه ابر

بهاری
بهاری
بهاری ِ خوبم

می‌گذرم
ببار

نتایج شیرین

2009-04-17T01:14:00.002+04:30

نگاهِ من در خلاء سرگردان شده.
دلم می‌خواست نگاهِ شاعرانه‌ام سرنوشتی شعرگونه داشت تا در فراز و نشیب‌هاش، به بی‌نهایتی پا می‌گذاشت جاودانه در زیبایی و عشق. حتّی اگر کسی نفهمدش.
گاهی بی‌خیال زُل می‌زنم به گذشته‌ای که بی‌بازگشت می‌خوامش.
نگاه به خلاء درون. نگاه به هیچ و برگشتن به هیچ.
امّا تسلیم نمی‌شم. از همین الان شروع می‌کنم به تلاش.
به به. امیدوارم به فردا. ملق‌زدن تو هوا...

***

کودکِ درون، باید خودش بتونه شیشه‌شیر شو پیداکنه.

***

اگر گاو به دنیا اومده بودم، تا حالا سرمو بریده بودن.
امّا بازم با این‌که انسان به دنیا اومدم، باید برم خدا رو شکر کنم که گیرِ طالبان نیفتادم.

مالکیت

2009-04-12T00:38:00.000+04:30

یه تابلوی نقاشی اگه پاره بشه
رنگاش می‌ریزه تو خودش
تازه می‌شه ماله خودش

چند سال پیش عشقم ماله خودش شد
من نمی‌خوام ماله خودم بشم
فعلاً ترجیح می‌دم عاشق باشم
تا پاره

شریک

2009-04-07T00:24:00.000+04:30

با یه خودکشی ساده
می‌تونم پیشِ تو باشم
امّا تو که هیچ وقت با من نبودی

همون بهتر که همیشه
تو مرگت سهمی داشته باشم

تکرار

2009-02-27T01:08:00.000+03:30

صبح که به خانه‌ رسیدم
پشت ِ در ماندم
و شب
شب ِ تکرار ِ سکوت است

«همه چیز
همان است که بود»

هیچکس نیامده
لیوان تا لب ِ میز قِل خورد
تنها صدا
صدای رفتار ِ توست

«همه چیز
همان است که بود»

آگاهی

2009-02-19T01:04:00.001+03:30

امروز صبح
دو بار از خمِ کوچه گذشتم
و هر بار کلاغی نوکِ تیرِ چراغ‌برقی نشسته بود
و هر بار که از دور نگاهم کردن
رو برگرداندند.
نگذاشتند یک دلِ سیر نگاهشان کنم

احساس کردم امروز می‌میرم.
فکر می‌کردم کلاغ‌ها می‌دانند
یک مرده را چطور دوباره می‌کشند!

تکّه‌پاره‌ها

2009-02-14T23:06:00.002+03:30

هیچکی نمی‌دونه چقدر تورو دوست دارم.
اینو یه‌بار به یه سوسک گفتم.
یه سوسک که از راهِ فاضلابِ حموم اومده بود تو اتاقم. تازه نه برای دیدنِ من. اومده بود برای شکمش.
من باهاش حرف زدم.
بهش گفتم تو برام استثنایی هستی. تو همیشه برام یه چیزِ دیگه‌ای بودی.
دلم می‌خواد عشقمو بپذیری.
هر بار که منو می‌بینی برات عجیبه که بعد از این همه سال ذرّه‌ای از عشقم بهت کم نشده.
عزیزم عجیب نیست. آدما به دیدنِ عشق عادت ندارن. اینه که براشون عشق چیزِ عجیبیه.
باورت نمی‌شه! ساکت که شدم دیدم دیگه شاخکاش نمی‌جنبه.
شاید گریه‌ی سوسکا این‌جوریِ.
چشامو بستم. دیگه زورم نرسید بازشون کنم.
نمی‌دونم چی شد. حتماً خوابم برده.
نمی‌دونم با این اخلاقی که دارم چی به سرم میاد.
امّا فکر کنم همیشه عاشق بمونم.
دلم نمی‌خواد امّا تا حالاش که دستِ خودم نبوده.

خودکشی

2009-01-25T16:22:00.000+03:30

هیچ‌وقت انقدر برای مرگ
آماده نبوده‌ام
آرام و سبک
بی‌هیچ دغدغه‌ای
با نگاهی بی‌افق
به چهره‌ی عزرائیلِ دوست‌داشتنی

خداحافظ ملکول‌های هوا

تو

2009-01-20T23:56:00.000+03:30

روزی
تو به من اعتماد بخشیدی
و به چراغ‌های خاموش روشنایی

امّا
چون کودکی
که در پیِ توپ‌اش به خیابان می‌پرد
زیرِ ماشین رفتی و مُردی

تنهایی و حسرت
تنها میراثی‌ست
که همیشه از تو باقی مانده

آن روز

2008-12-31T22:32:00.001+03:30

آن روز که نبودی

ابری آمد و گل‌ها از دامنش ریخت

آنقدر که سایه‌ی تو

روی دیوار افتاد

کلاغ‌های من

2008-12-16T19:35:00.001+03:30

کلاغ‌های من در برف چه می‌کنند؟

کلاغ‌های من نشسته‌اند
کلاغ‌های من برفی شده‌اند
در سکوتِ بارشِ برف
سرشان را به زمین نزدیک می‌کنند و فریاد می‌زنند

کلاغ‌های من
دارند از سرما می‌میرند
از گرسنگی می‌میرند
از آلودگیِ هوا می‌میرند
سنگ می‌خورند
نفرین و رانده می‌شوند

کلاغ‌های من!
چطور هنوز نرفته‌اید!؟
وطن‌پرست هستید؟
منتظرِ بچّه‌ای هستید؟
همه‌جا تنها هستید؟
نکند آدم شده‌اید!؟

دارکوب

2008-12-09T00:20:00.001+03:30

دارکوبِ من سرش را به درخت می‌کوبد!

دارکوبِ من!
انقدر غمگین مباش
آرامش از راه می‌رسد
آنقدر زود که حتّی نمی‌توانی تصوّرش را بکنی!

تکه خاطرات

2008-11-27T01:07:00.003+03:30

شنبه
من با هویّتم مشکل داشتم.
امّا بالاخره از شرّش خلاص شدم.
جرأت کردم و یه میله‌ی آهنی برداشتم و اونقدر زدمش تا مُرد.
چند لحظه بعدش دست‌هام از کار افتاد و تا فرداش از گردن به پایین فلج شدم.
امّا این وضع زیاد طول نکشید.
الان کاملاً سالم هستم و زندگیِ عادّی‌یی دارم.

یک‌شنبه
از خواب که پریدم سوسکی سراسیمه از پیشم گریخت و رفت روی قرنیز ایستاد.
نگاهش کردم. با همه‌ کرختی‌ای که داشتم نزدیک بود بشاشم تو خودم.
این چه شروعه گندیه؟
آروم و بی‌خیال بلند شدم رفتم آشپزخونه. از انباری یه مگش‌کش برداشتم و برگشتم اتاق.
از جاش تکون نخورده بود.
اوّلین ضربه ناکارش کرد.
با یه دستمال‌کاغذی از بالکن انداختمش بیرون.
اگه پرنده‌ای بخورش مسموم نمی‌شه.
امّا سرِ صبحی حالِ منو بهم زد.

دوشنبه
وای چه روزای خوبی بود!
تازه دیپلم گرفته بودم.
دوباره عاشق شده بودم.
افسانه‌ی خوب و دوست‌داشتنی!
بهش می‌گفتم چرا انقدر مو داری. اونم جواب می‌داد که اکثرِ زنای ایرانی مثلِ مردای ایرانی پشمالوان.
آی افسانه‌ی من!
یک سال طول کشید تا راضی بشه بیاد خونمون.
آخه چرا وقتی دستِ رد به سینه‌ی هیچکی نمی‌زد، به من که می‌رسید همه‌ی راه‌ها به بن‌بست ختم می‌شد؟
نه. منطقی نبود. امّا زمان همه چی رو درست کرد.
یادش بخیر!
امروز صبح که توی خیابون دیدمش با خودم گفتم خداروشکر که باهم نیستیم.
خیلی خوبه که فعلاً هیچ خبری نیست.
هرچند ممکنه بعداً به گُه‌خوری بیفتم.
باید برم یه صدقه‌ای بدم.
چون روزای خوبه گذشته دیگه تکرار نمی‌شه.

سه‌شنبه
امروز عصر با یه خانومی صحبت کردم:
- بچّه‌ام عطسه می‌کنه اشکش از چشمای من میاد.
- یعنی اون سرماخورده امّا تو نخوردی؟
- نه والله! نمی‌دونی چقدر سخته. نگاه‌های مردم کلافم می‌کنه. توروخدا نگاه‌کن! آستینای مانتومو از دستِ این خلایق خفّاشی کردم.
- مردا گول نمی‌خورن.
- گول؟ اونا منو با بچّه‌ام یه جا قورت می‌دن. وای خدا جون زودتر تموم شه!
- خوابیدن با زنِ حامله برای خودش حُسنای ویژه‌ای داره.
- با این شکمه گنده؟
خندید و خندید. وقتی دستاشو رو شکمش گذاشت دستاش بالا-پایین می‌پرید. احساس کردم الان میزاد. اشک رو گونه‌هاش راه افتاد.
گفتم: بچّه عطسه کرد؟
دست کشید به صورت‌ِشو لبخند زد. خیره شد بهم. احساسِ خوبی داشتم. دست انداخت به کیفِ نقلی‌شو به سختی از جا کندش و گذاشت رو پاش. بعد یه نفسِ عمیق کشید و نگاهِ‌شو از من برگردوند.
یک‌دفعه از جا کنده شد و گفت: «خدافظ دیونه!»

چهارشنبه
صبح که از خواب پریدم دلم نمی‌خواست برم سرِ کار.
جوری بالشت و بغل کرده بودم انگار که یه زنه.
بوسش کردم. یه نفسِ عمیق کشیدم. دوباره بوسش کردم.
باز پیچیدم بهش.
غلت می‌خوردیم.
وای! بد جوری شاش داشتم.
امّا ولکن نبودم.
بالشتِ بی‌چاره یه شکلِ عجیب غریبی پیدا کرده بود.

بعضی وقتا زندگی خیلی گهه.
آخرسر بلندشدم رفتم سرِ کار.

پنج‌شنبه
امروز عصر نیّت کردم با یه دختر دوست‌ شم.
بلندشدم رفتم کانال.
داشتم برای خودم تندتند راه می‌رفتم که دیدم راه بسته شد. یه دخترِ خوش‌هیکلی که دور و برِشو پسرای هفده - هژده ساله گرفتن بودن باهم حرکت می‌کردن. نمی‌شد ردشد. سرگرمِ شوخی و خنده بودن.
هی این‌پا و اون‌پا کردم تا یه سوراخی پیدا کنم و ازشون ردشم. در تلاش بودم که دیدم دخترِ سرشو چرخوند عقب و یه مکثِ قشنگی رو صورتم کرد.
عشق کردم برای خودم. عجب تیکّه‌ای بود!
حدوداً سی ساله با پوستی گندمی.
صورتِ‌شو برگردوند. پسرام انگار نه انگار که اون عقب و نگاه کرده. به شوخی‌هاشون ادامه دادن.
من دیگه تلاشی برای پیداکردن سوراخ نکردم. امّا چند لحظه بعد به یه دوراهی رسیدیم. همه‌ی پسرا رفتن سمت راست، دخترِ رفت سمتِ چپ.
تازه دوزاریم افتاد این پسرای دور و برش هیچ نسبتی باهاش نداشتن.
چند قدم جلوتر از من تنها داشت برای خودش می‌رفت.
من راه همیشگی‌مو رفتم. رفتم سمت راست.
چرا دنبالش نرفتم؟ پس رفته بودم چه گهی بخورم؟
بعدِ چند دقیقه قدم‌زدن سرِ جام ایستادم.
دیگه فایده‌ای نداشت.
برگشتم خونه.

جمعه
دیشب خوابی دیدم.
مثلِ خواب نبود. خراب‌شدن بود.
حالا حالم خوبه.
شما چطورید ای خرابی‌های خواب‌های سرگردانِ من؟
من بودم و تو. توای که نه منی و نه با منی.

هواپیما از ابرها گذشت.
ما بالای ابرها سُرمی‌خوریم.
بیرونِ پنجره‌ی کوچکِ هواپیما ابرها پایین می‌ریزند.
چشم می‌گردونم تا شاید قصری ببینم.
ابرهای پنبه‌ای، خورشیدِ سرخ و نوکِ قلّه‌ی دماوند.
هواپیما دارد ارتفاع کم می‌کند.
درونِ ابرها چیزی جز ابر نیست.
پنجره‌ی کوچکِ ما آسمونو قاب گرفته.
خلبان حرف می‌زنه امّا نه از ابرها.
ما داریم می‌شینیم.
ما نشستیم.
بارون می‌آید.

خونه هستم. هنوز بارون میاد.
اتاقم بهم ریخته است.
انگار که می‌خوام بار و بندیلم و جمع کنم برم سفر.
امّا من تازه اومدم.
دل‌تنگم.
انگار نه انگار چند روزی سفر بودم.
انگار نه انگار با بچّه‌ها هر غلطی که دلمون خواست کردیم.
انگار این شهر بیخه خِرَمو گرفته.
دوباره درگیر شدم!
نه. حالم خیلی خوبه. سفرِ خوبی بود و دیگه بهتر از این نمی‌شد.

ساعت از یک گذشته.
پس چرا خستگیِ سفر خوابم نمی‌کنه؟

نوشتن

2008-11-21T02:10:00.000+03:30

تو فکر می‌کنی اگه حالم خیلی خراب باشه کی رو دارم حرفامو بهش بزنم؟
من خیلی بهش فکر کردم. واقعاً دلم می‌خواد بدونم.
هیچکی. فقط این نوشتنه که زمانو برام کشش می‌ده. انقدر که تعجّب می‌کنم چرا خودکشی نمی‌کنم.
تو ممکنه باور کنی؛ امّا من باور نمی‌کنم. باورکردنش برام سخته.
زیرِ نورِ آفتاب نشستم و زیرِ نورِ آفتاب نشستم و هیچ اتفاقی نمی‌افته.
چرا یه اتفاقی افتاد.
زُل که زدم به آسمان رو چشام لکّه‌های سیاه اینور و اونور می‌رفتن. لکه‌های سیاهِ چشمای من بودن. امّا تاحالا ندیده بودمشون.
خیلی بده آدم توی دلِ چیزی جا نداشته باشه؛ حتّی دلِ خودش.
ترتیبِ یه سایبونو برای خودش بده و ول‌کنه خودش تو آرامش کذایی‌ای که داره.
تو ممکنه باور بکنی امّا دلم نمی‌خواد بیش‌تر از این برات چیزی رو توضیح بدم.

87/09/01

وقتی کابوس‌ها

2008-11-12T21:53:00.002+03:30

وقتی کابوس‌ها
مرا به جانِ من می‌اندازند
ناگهان از خواب بیرون می‌افتم
و دست‌هایم جای پاها
پاهایم جای دست‌ها
مرا به خود گره می‌زنند.
آن وقت
از صمیم ِ قلب آرزو می‌کنم
کاش کسی کنارم بود.

87/06/19

من و تو

2008-11-05T21:42:00.001+03:30

من به تو تجاوز کردم
با پرتویِ نگاهی و
با چند کلمه در دهان

***
پس‌زده و اندیش‌ناک
رفتنت را تماشا نکردم
فقط دیگر آشنا نبودی
نمی‌شناختمت.

87/08/08

تکه پاره‌ها

2008-10-23T00:18:00.000+03:30

1
+ یه فرشته اومده. امّا به نظرم فرشته نیست. هیچی همراهش نیست. نه بالی، نه هاله‌ی نوری، نه آوازی و نه هیچ چیزِ دیگه.
یه فرشته اومده. این و خودش می‌گه.
شما می‌گید باید باوارش کنم؟

2
+ به فردا اعتماد داری؟ من برمی‌گردم.
صبح به آغوش تو. شب به آغوش خودم.
فردا روزی طولانی‌ست.

چون همیشه

2008-10-12T21:12:00.000+03:30

چون همیشه در پس ِ روزهای گذشته نشسته‌ام
اگر دوباره می‌آمدی
زندگی می‌کردم
تنها برای گریز از تنهایی‌ست
که این چنین بیهوده کار می‌کنم
سرکار می‌روم
پول جمع می‌کنم
کتاب می‌خوانم
مسافرت می‌روم
ویسکی می‌خورم

اگر دوباره می‌آمدی
کمی زندگی می‌کردم
هنوز امیدوارم
ای عشق

87/02/28

قضیه‌ی پَند نومچه

2008-08-29T23:06:00.004+04:30

اشاره‌ و یادآوری‌ای در موردِ قضیه‌ی پَند نومچه

با درود
در هفته‌های گذشته چندباری کتابِ مستطابِ وغ‌ وغ ساهاب نوشته‌ی مشترکِ صادق هدایت و م. فرزاد را خواندم.
در این موضوع که نوشته‌ی من سرچشمه‌اش این اثر مشترک است هیچ پنهان‌کاری‌ای ندارم. در ضمن باید به این نکته‌ی مهم اشاره کنم من هرگز و هرگز قصدِ این را نداشته‌ام تا کاری همسنگِ شعرهای آن کتاب یا بهتر از آن صادر کنم. البته در این مورد جنابِ صادق هدایت و م. فرزاد قضیه‌ای با نامِ قضیه‌ی طبعِ شعر برای تذکر به خوانندگان آورده‌اند.
بدانید پس از چنیدن بار خواندنِ کتاب شدیداً جَوگیر شدم از خودم قضیه‌ای صادر کنم. قضیه‌ای که بتواند هیجان و احساسِ لذّتِ من را از این خواندن‌ها نشان دهد.
وقتی کارِ نوشتنِ قضیه تمام شد در ویرایش سعی کردم ویرایش آن‌ها را در نظر داشته باشم – البته نه به آن شدّت -.
می‌ماند نکته‌ی آخر که چرا این کار را به جنابِ جواد علیزاده – کاریکاتوریست، طنز پرداز ((برای پی‌بردن به این موضوع می‌شود به سرمقاله(سرد مقاله‌)‌های مجله‌ی طنزوکاریکاتور سری زد)) منتقد و معلّم و روزنامه‌نگار – تقدیم شده.

جناب علیزاده و دوستان و مهمانانِ گرامی
گفتم کاری از دل برآمده، امّید که به دل بنشیند.
بدرود

قضیه‌ی پَند نومچه
نوشته‌ی کَج کوج
تقدیم به جواد علیزاده

نه شمع و نه عود
یه مجلسِ بی‌سرود
چند تا آدم نشستن
هاج و واج همدیگه رو نگا می‌کنن.

اون که پاهاش درازِ
رنگش مثلِ پیازِ
من نیستم
یه احمقی‌ی که توی رودرباستی گیر کرده
احتمالن طبقه رو اشتباه اومده

یه خانومِ جوونی هست روبه‌روم
که لاک زده به گونه‌اش
ابروهاشم پاک کرده
لاغرِ
شاید بشه گفت مثلِ استخون
فکر کردم رفته تو لوله‌بخاری
امّا کِرِم زده به پوستش
به نظرِ من خیلی خوشگل شده
اگه قبول ندارین خودتون بهش بگین.
گفتم چرا این‌جایی؟
با اون دماغِ سربالاش اخم کرد و روشو برگردوند و گفت مرده شور.

یه پسری هست نزدیکم
که موهاشو برده هوا
شاخشون کرده و رفته جزو خوشگلا
از من می‌پرسه؟ «این خانوم باشماست؟»
گفتم نه. امّا فکر کنم کارِ شماست.
گفتم حالا برای چی اینجایی؟
گفت برم قربون لوله‌بخاری.

کنجِ دیوار یه مردِ کچلِ کُپُل‌مُپُل
از بس زِرزِر کرد زنش شد خُل.
گفتم خانوم این آقا چشه؟
گفت مرگِ موش خورده و موهاش ریخته
گفتم شما چرا اینجاین؟
گفت ما اهل هوا هستیم و بیکاریم

عجب خری‌ام من که این‌جا گیر افتادم
چرخی زدم و از تخت افتادم

شماهام باید از این چرندیات
عبرت بگیرن و چاپ کنید و غابش بگیرن
که مسواک نزده رفتم تو تختخواب
با دهنی که توش بود یه آبنبات
یه کتاب گذاشتم رو سینم
تا چشام لیس بزنن به کلمات
خوابم برد و کابوس دیدم
بیدار شدم و کابوس می‌گم

87/06/05

غروب

2008-08-20T19:06:00.001+04:30

خونی که میاد تو دهنمو
با یه قُلُپ دلستر میدم پایین.
نشستم و فکر می‌کنم.

این غروب،
از اون غروباست.

این بطری الکل نداره.
بدنم خودش الکل تولید می‌کنه.
پاشدم جامو با سایم عوض کردم.
خورشیدی در کار نیست.
نه میلی به خواب دارم
نه کسی که براش حرف بزنم.

این غروب،
از اون غروباست.

پری

2008-08-16T22:19:00.001+04:30

تو نمی‌خوای بارون بشی بریزی رو من؟
نمیذاری که من بارونت بشم
توای که هی دامنت و جمع می‌کنی
از رو سبزه‌ها
تا بهم نشون بدی گُلارو لهشون نکردی

سایبون بزرگِ گُلا
پری من
پری

26-05-87

احتیاج

2008-06-19T02:41:00.000+04:30

می‌دونی زیر صدای پای اسب رفتن یعنی چی؟

یه روز منو یه شب‌پره جامونو باهم عوض کردیم.

حالا نمی‌دونم کجاست. دیگه هیچ جا راحت نیستم.

سایه‌ی کودکی همراه بادی که صبح می‌رسه می‌آید.

یه روز مادر یه بچه‌ای که مرده بود اومد توی خوابم و بهم گفت: «تو اجازه داری با دخترم ازدواج کنی.»

ممنونم مادر. ممنونم.

یه روز برای گردش رفتم به یه باغ. از یه درخت گیلاس هرچه‌قدر که گیلاس خواستم چیدم. چندتا از گیلاسا رو جوری چیدم که بشه از گوشام آویزون کرد. آینه نداشتم خودم و ببینم. هم اون موقع و هم حالا فقط تصور کردم.

درسته. ماله خیلی وقت پیشه. امّا هیچ چیز تغییر نکرده.

خیالتونو راحت کنم. هیچ روحی به آسمون نمی‌ره. روح به زمین برمی‌گرده. دوهزار فرسنگ زیر ِ دریا. آی ژول ورن! آی ژول ورن! بازم سرو کله‌ی تو پیدا شد.

بازی‌ی کودکانه. چه شادی‌ی کودکانه‌ای. پیدا کردن و پیدا کردن.

خیلی اصرار کردم. با همین لب‌ها و چشم‌هام. باهمین‌ها.

عشق برای بعضی‌ها یه وصیت‌نامه است که گاهی تغییرش میدن؛ امّا اسمشو عوض نمی‌کنن.

کسی که با دست یه چاله میکنه این امکان براش هست که دیگه انگشتاشو نبینه. امّا چی رو می‌بینه که میکنه؟ اگه از من می‌پرسی می‌گم هیچی. هیچی نمی‌بینه. اون فقط به یاد میاره.

سعی کن یک راهروی باریک و دراز رو ببینی با سقفی کوتاه و قوس‌دار که گل‌آلوده. امّا تو شادی و بدون ترس پیش می‌ری.

خب. گاهی چیزی که نمی‌بینیم این‌طوری هست و بیش‌تر از این هم نمی‌شه برات توضیح داد.

اگه موافق حرفم نیستی گورستانی رو درنظر بگیر که نمی‌شه کسی رو توش دفن کرد. یه گورستان رویایی بدون این‌که کسی توش خاک شده باشه.

یه شب

2008-04-24T00:57:00.002+04:30

برای نورانا

يه شب يه ستاره وقتي که خوابي مياد تو بغلت مي‌خوابه. صبح که از خواب پاشي از دیدنش جا مي‌خوري. اونم بهت ميگه: «سلام!»

يه شب پاميشي مي‌بيني ستاره تو بغلت نيست. نگران ميشي. امّا اون شيطون رفته رو سقف. خنده‌ات ميگيره و مي‌زنين زير ِ خنده.

یه شب یه اتفاقی می‌افته برات که فکر می‌کنی داری خواب می‌بینی.

86/12/07

صفورا *گنجشک ماده

2008-04-09T21:37:00.004+04:30

کلمه‌ی سرنوشت

برای قتل‌ ِعام ِ تو بس بود

تو قربانی کلمات هستی

کسی نمی‌داند

که تو دیگر

در پیش ِ خدایانت چه می‌گویی

87/01/21

من زندگی رو خیلی دوست دارم - انتظار

2008-03-20T01:52:00.002+03:30

من زندگی رو خیلی دوست دارم

یک شب، بلندشم و همه‌ی خانواده رو کشتم.

چه لذّتی داشت. پشیمون نیستم.

نه مست بودم، نه عاشق. کاری رو کردم که دوست داشتم. مثل ِ یک وظیفه انجامش دادم.

اوّل سر ِ برادرم و بریدم. کارد ِ تیزی بود. نباید سروصدا راه می‌انداخت. به هر حال زیاد دست و پا زد. البته من کارم مونده بود و فرصت ِ این‌که تماشاش کنم و نداشتم. ولش کردم تا هرجور می‌خواد برقص ِ.

بعد رفتم سراغ ِ بابا و مامان.

برای هر سر چند ضربه‌ی چکش کافی بود.

امّا حالا که به اون شب فکر می‌کنم اصلاً یادم نمی‌یاد اوّل تو سر ِ کدوم‌شون زدم.

دست‌وپا زدن‌شون و تماشا کردم. دیگه به اندازه‌ی کافی وقت داشتم.

خیلی باحال شده بودن. انگاری داشتن توی رختخواب، جنون‌آمیز عشق‌بازی می‌کردن. تماشایی بود.

بوی سیبی که می‌خوردم با بوی خون قاطی می‌شد و می‌رفت تو معده‌ام.

عشق‌بازی‌شون که تموم شد، همون‌جا کمی خوابیدم.

بیدار که شدم رفتم حموم و یه دوش ِ حسابی گرفتم.

شامپو بدنو خیلی دوست دارم. حال میده.

آرامش عجیبی داشتم. خیلی کُند خودمو می‌شستم.

نگران هیچی نبودم. از اوّلش هم هیچ احساس ِ ترس و نگرانی‌ای نداشتم.

چند دست سر و تنم و شستم. حسابی خودمو کیسه کشیدم.

نمی‌دونم چرا یکهو بدجوری حشری شدم. هوس کردم یه جلق ِ حسابی بزنم. اونم ایستاده.

خدا می‌دونه چه حالی کردم. لذّت ِ عجیبی داشت. از ریشه‌های موی‌سرم عرق می‌ریخت پایین. انگار که دوباره رفته باشم ریز ِ دوش.

اونم خیلی طول دادم. گذاشتم حسابی اون کیفی که زیر ِ پوستم حالم می‌آورد خر کیفم کنه.

آخرش چنان شُل شده بودم که دوباره توی وان دراز کشیدم. کمی که گذشت شیر ِ آبو دوباره باز کردم. احساس می‌کردم دوباره باید شروع کنم به لیف زدن. امّا دیگه حالشو نداشتم. یه دستی کشیدم به تنمو رفتم طرف ِ هوله.

خنده‌ام گرفت. این هوله رو مامان پارسال برام کادو تولّد خریده بود.

رفتم تو اتاق و آماده شدم که برم بیرون. یه شلوار پارچه‌ای‌ی سیاه با جوراب ِ سیاه و تی‌شرت سفید و یه بادگیر ِ خاکستری با خط‌های مورّب و نازک ِ سفید هم روش.

بندهای کفش و بستم و بلند شدم از در بزنم بیرون که یادم اومد نه پول برداشتم و نه فندک و کلید.

کلید البته دیگه چیز مهمّی نبود. امّا اگه قبل از برداشتن ِ فندک و پول درو بسته بودم باعث دردسرم می‌شد.

وقتی مطمئن شدم دیگه چیزی یادم نرفته برای آخرین بار یه نفس ِ عمیق کشیدم. نه، بوی خاصّی نمی‌اومد.

حالا دیگه خیلی از اون روز و اون سرزمین دورم.

سال‌هاست که در رفاه و آرامش ِ خاصی دارم زندگی می‌کنم.

بیست سالی هست که ازدواج کردم. چهار تا بچّه دارم. سه تا دختر و یه پسر. پسر ِ ته‌تغاری‌ی خونست شیطون. اسمشو گذاشتیم شاهین. پنج سالش بیش‌تر نیست.

رو دخترا اسم گُلا رو گذاشتیم. نسترن دوازده ساله، شقایق ده ساله، لاله هشت ساله.

یه معشوقه‌ام دارم که زیاد تنهاش نمی‌زارم.

من زندگی رو خیلی دوست دارم.

راستی یه شعری هم نوشتم که وقتی با گیتار می‌خونم زنم خیلی خوشش میاد.

اونم برات می‌نویسم که دیگه چیز نگفته‌ای برات نداشته باشم.

دوست دارم.

یه آواز ِ قدیمی بلدی برام بخونی؟

یه آواز ِ خنده‌دار!

چرا ما دیگه آواز ِ خنده‌دار نداریم؟

اگه بلد نیستی، یه چیز ِ شاد بخون.

تو رو خدا برای یه لحظه‌ام که شده آدم ِ جدّی‌ای نباش.

یه لبخند ِ کوچولو بزن.

تو آدم ِ خوبی هستی

امّا می‌دونم همه کارات دروغه.

دروغات باورم می‌شه.

وای خدا جونم!

منم که دارم آه و ناله می‌کنم!

یه آواز ِ قدیمی بلدی برام بخونی؟

یه آواز ِ خنده‌دار!

86/12/11

انتظار

من و اون منتظریم.

ساعت ِ تحویل ِ سال نزدیکه.

دست از کار کشیدم. فکر کردم برامون خوب باشه که چند دقیقه دندون رو جگر بزاریم.

من منتظر ِ اون لحظه‌ی نزدیک ِ آشنا هستم و این شانسو دارم که براش چند لحظه‌ای ساکت بشینم تا تولد ِ دوباره شو ببینم. واقعیّت اینه که من نمی‌دونم تو کنارم هنوز منتظری چیزی رو ببینی یا این‌که معطّل منی.

قدرت این کارو دارم که این بار منتظرت بزارم.

چند لحظه صبرکن.

جسد ِ تو بعد از اوّلین ثانیه‌های شروع گردش تازه، دفن می‌کنم.

86/12/29

سلام

2008-03-09T00:04:00.000+03:30

همه شمع به دست
به جهنم می‌ریم
آرامو مهربان

طوفانی در کار نیست
همه چیز
جا گذاشته شده
حتا تو

86/12/18

بارون

2008-03-01T00:31:00.000+03:30

مثل ِ یه ابر دیدمت

کنار خورشید

که اول سفید بودی

بعد سیاه شدی

سنگین شدی

نور کم شد

اول نم‌نم

بعد یکهو

خودتو روی زمین، ول کردی

پراکنده‌ها

2008-02-12T23:42:00.000+03:30

تهه يک حرف چي مي‌تونه باشه؟

يه حرف.

و تهه اون بازم يکي ديگه.

هيچ‌وقت نمي‌شه تهه يک حرف و بست.

هميشه حرفي هست.

وقتي با هزار مشقّت تهه شو مي بندي باز مي‌بيني از يه جاي ديگه راه خودشو ادامه داده.

برای همین بعضي وقتا حرفامون حسابي طولاني مي‌شه.

و بعضي وقتام از چند کلمه بيش‌تر کش نمياد.

هميشه يه چيزي هست که به زياد شدن و کم شدن شنيدن ِ تهه‌هاي یک حرف کمک مي‌کنه.

اينه که گاهي آدم فکر مي‌کنه اگرم بخواد

نمي‌تونه خودشو محدود کنه به تهه يک حرف.

***

- شما نمی‌فهمی من چی می‌گم.

- من نمی‌فهمم؟

- منظورم اینه که متوجه نمی‌شی.

- عجب!

این گفت‌وگوی بالا یک گفت‌وگوی معمولی نیست.

شاید پُر استفاده‌ترین گفت‌وگویی باشه که زیاد برای آدم پیش میاد یا دور و بر آدم دیده می‌شه.

مخصوصاً اگر طرف زیاد برامون مهم نباشه.

یا به زبون میاد، یا توی دل گفته می‌شه. امّا نتیجه یکی می‌شه.

البته نوع مؤدبانه شو نوشتم. خب مهم مغذ کلام بود. وگرنه تنوع ِ گفتاری و شنیداری این چند خط خودش یه کتاب می‌شه.

بدا به حال ِ کسی که به این نوع گفت‌وگوها عادت نمی‌کنه.

در مورد خودم باید بگم، جالبه.

***

امروز رفتم تو اتاق که خودکشی کنم؛ با یه تیغ. باید قرص‌ها رو می‌خوردم و می‌خوابیدم روی تخت و شاهرگم و می‌زدم و پتو رو هم می‌کشیدم روی سرم و خلاص.

این تخت و پتو همیشه بوی دخترایی رو میده که باهم خوابیدیم.

گیرم که بعضی‌هاشون با کلّ ِ عالم سرو سر داشتن و وقتی نوبت من می‌رسید چقدر باید نازشونو می‌کشیدم. ناز کشیدن هم حدّی داره دیگه.

پس این‌ تخت و پتو بوی کارای نیمه‌کاره هم می‌ده. خلاصه خوب و بد قاطی‌ی دیگه.

دلم نمی‌خواد اوّلین کسی که میاد تو اتاق مامان باشه.

دوست دارم جریان خون راهشو بکشه بره وسط گل‌های قالی یه حوضچه درست کنه.

همین‌طور یه حوضچه هم توی بغل خودم زیر ِ پتو.

اصلاً نمی‌دونم انقدر خون تو تن‌ام برای این کار هست یا نه.

پرده‌ی اتاق رو کشیدم. اتاق تاریک نشد؛ امّا بدم نشد.

کم‌کم احساس کردم قرصا دارن تأثیر می‌کنن. باید زودتر لخت می‌شدم.

لخت شدم و رفتم زیر پتو. لعنتی یخ بود. کمی منتظر شدم گرم شه.

دیگه داشتم سنگین می‌شدم.

گوشه‌ی پتو رو زدم بالا تا ببینم چه کار می‌کنم. شلش کردم. توی اون حال نزدیک بود خودمو خیس کنم.

دیگه زیاد وقت نداشتم. فقط یه خریت آنی لازم داشتم که خب داشتم.

اینایی که گفتم واقعیّت نیست. داستانه. من امّا دیگه از جام بلند نشدم.

حسابشو بکنین یک تکه گوشت توی دهن ِ آدم جا نشه. یا وقتی جا شد، هرچی بجوی، جویده نشه.

یا قورتش می‌دی یا تفش می‌کنی بیرون.

وضعیّت یک مرگ از این دو حال خارج نیست.

برای همینه که الان می‌تونم برای شما بنویسم.

23/11/86

گفتم نه وقت سفرت بود چنین زود*

2008-02-10T21:50:00.000+03:30

همیشه وقتی عزیزی می‌میره، خبرش زود بین ِ دوستان می‌پیچه. حالا به کمک هرچی که شده. تلفن،SMS ، ...

این کار باعث می‌شه برای گوینده اون غم و اندوه سنگین شده تو دلش بین دوستان تقیسم بشه و کمی احساس آرامش بکنه.

امّا امروز هیچ دوستی رو نداشتم که ژازه** رو بشناسه تا بهش بگم ژازه مُرد.

* مصرعی از حافظ

** ژازه تباتبایی

من همیشه

2008-01-26T22:18:00.000+03:30

من همیشه فکر می‌کردم که برای دل خودمو کشوم می‌نویسم.

امّا من برای تو می‌نوشتم. تو تنها خواننده‌ی من بودی. بقیه اون‌چنون بود و نبودشون، برام فرق نمی‌کرد.

این روزا من هیچی نمی‌نویسم. نه برای تو، نه برای خودم، نه برای کشوم.

حتماً خیلی مریض هستم که این‌طور احساس تنهایی می‌کنم.

مگه می‌شه آدم انقدر بی‌هم‌زبون و تنها باشه؟

حتماً خیلی مریض هستم.

نای حرف زدن هست امّا چه لحظه‌ی بدیه وقتی مخاطب آدم لبخند احمقانه‌ای می‌زنه یا این‌که کلاً مسیر حرف و عوض می‌کنه.

دنیای آدما با این‌همه غلط دستوری نمی‌تونه جای چندان بدی باشه.

یه روزی غصه‌ام این بود که صدام به هیچکی نمی‌رسه تا جوابی داشته باشه، تا ارتباطی باشه.

این روزا صدام به هرکی که بخوام می‌رسه. اتفاقاً جوابمم می‌دن.

نمی‌دونم چرا بلند نمی‌شم و خودمو پرت نمی‌کنم از پنجره پایین.

دلم می‌خواد جوری بخورم زمین که برگردم سرِ جام پشت پنجره. دوباره بیرون و تماشا کنم. دوباره برگردم و بشینم روی صندلیم و ادامه‌ی کتابمو بخونم.

خب! مرگ شکلای گونه‌گونی داره.

وای که چقدر حالم از خودم بهم می‌خوره!

02/11/86

حق

2008-01-21T00:11:00.000+03:30

...

حقش بود که به حرفاش گوش نمی‌دادم. هیچ‌وقت نباید به حرف گُلا گوش داد. گُلو فقط باید بو کرد و از تماشاش لذّت برد.

گل من تمام اخترکم و خوشبو می‌کرد.

گیرم من بلد نبودم چه‌جوری از اون لذّت ببرم.

حقش بود قضیه‌ی چنگالای ببر، جای این‌که دمغم کنه، دلمو نرم کرده باشه.

اون روزا نتونستم چیزی بفهمم. من باید روی کِرد و کارش درباره‌اش قضاوت می‌کردم؛ نه روی گفتارش.

عطراگینم می‌کرد.

دلمو روشن می‌کرد.

اصلاً نباید ازش فرار می‌کردم.

باید به مهر و محبّتی که پشت اون کلکای معصومش پنهان بود پی‌می‌بردم.

گُلا پُراند از این‌جور تضادها.

امّا، خب دیگه، من خام‌تر از اون بودم که راه دوست‌داشتنو بدونم.

...

تکه‌ای از کتاب "شازده کوچولو" (Le Petit Prince)

نوشته‌ی: آنتوان دو سنت اگزوپری (Antoine De Saint Exupery 1900-1944)

برگردان: احمد شاملو

تو شبیهه دستان‌ات بودی

2007-12-24T23:18:00.000+03:30

تو شبیهه دستان‌ات بودی

تو شبیهه نگاه‌ات بودی

تو شبیهه همه چیزهایی بودی که آرزو داشتی

تو همه آرزوهای دور از دست بودی

وقتی در خیابان‌های تهران راه می‌رفتی و

بگیر و ببندها را می‌دیدی

و کسی اعتراضی نمی‌کرد

حتا خود ِ تو

تو رضا خان را دیده بودی

و تماشای فرمان از ایران برو

تو به جشن‌های شاه رفته بودی

و تماشای فرمان از ایران برو

آن‌ها رفتند

امّا تو هیچ‌وقت از ایران نرفتی

ماندی تا ببینی

روزی ماهم مردمی بشویم.

این روزها چقدر پیر گوشه‌گیر شده‌ای.

دیگر در خیابان‌ها راه نمی‌روی.

تو چقدر شبیهه داستان‌هایی بودی

که آرزو داشتی

که ازشان می‌گریختی

و روزی خواندی کشف حجاب شده

و روزی خواندی که ایران در حجاب شده

و روزی خواندی گریختگان

همه این‌جا حاضراند

و روزی خواندی

خواندن خوانده ‌شده‌ها زندان دارد.

بگو می‌شنوم

چرا دیگر در خیابان‌ها راه نمی‌روی؟

***

آمدن گریختگان برای ما نبود

رفتن‌شان نیز.

آن کتاب‌ها برای ما نبود

ما همیشه در خدمت نوعی مذهب بوده‌ایم.

ما مذهبی‌ی زرتشتی بوده‌ایم

ما مذهبی‌ی اسلامی بوده‌ایم

ما مذهبی‌ی کمونیستی بوده‌ایم

ما همیشه فکر می‌کنیم که هستیم

بوده‌ایم

ما تلمباری از جنازه‌های قربانیان چند هفته‌ای داریم

سپاهی داریم از عزیزان تکه‌پاره شده

رها شده

در خیابان‌ها، کنج خانه‌ها

تیمارستان‌ها و بیمارستان‌ها

که روزی به فرمان مذهب

که روزی به عشق ایران

به عشق هر چیزی که دوست داشتن

که روزی به اجبار و بی‌اختیار

برده و رانده شدن.

ما خانواده‌های تجزیه شده‌ای داریم

که پیش هم مانده‌اند

بی‌آن‌که احساس کنند زندگی ادامه دارد.

ما خانه‌ای داریم که زندان است.

***

من از خودم می‌پرسم:

اگر جنگ را برده بودیم چه می‌شد؟

شما که وارثان کوروش نیستید.

شما که بعد هشت سال

فهمیدید جام زهر هم چیزی بدی نیست.

هیچ‌وقت فراموش نکردم

سرهای بالای نیزه را

که مردمانی پایش هل‌هله می‌کردن.

هیچ‌وقت فراموش نکردم

سیل خروشان مردم را برای

شاه

آزادی

شاه

خمینی

تو شبیهه دستان‌ات بودی

تو شبیهه نگاه‌ات بودی

تو شبیهه همه چیزهایی بودی که آرزو داشتی

تو همه آرزوهای دور از دست بودی

86-09-29

ناتاشا – بادها

2007-12-16T23:13:00.000+03:30

ناتاشا

فکرکن ناتاشا!

و دستش‌و با حرکات ِ شیطنت‌آمیز گذاشت روی سرش که دارم فکر می‌کنم.

می‌دونستم به چیزی که گفتم فکر نمی‌کنه. همون‌طور که دیگه خودمم بهش فکر نمی‌کردم.

احساس سبکی می‌کردم.

به‌نظرم بهترین لحظه بود برای این‌که به‌تونم تو خلاء شادی و تجربه‌کنم.

تو اون فضایی که ساخته بود با همه عظمتش چیزی داشت که نگرانم می‌کرد.

به ناتاشا چیزی نگفتم.

به ناتاشا نمی‌شد چیزی گفت.

غروب بود که زنگ زدم. فقط صدای زنگ بود که شنیده می‌شد.

گلاره! تو چی فکر می‌کنی؟

نیشخندی زد. دوباره زنگ زدم.

دیشب که خیلی خوب بود. چرا صبح صداش عوض شد و حالا گوشی رو جواب نمی‌ده.

گلاره گفت: «شعری بنویس تا آروم شی.»

به شادی کودکی می‌ماند عشق

عشقی به پاکی کودکی

و جانی

چون عمرِ رفته

بادها

وقتی بادها زوزه می‌کشند و

خود را به پنجره می‌کوبند

بهشان می‌گویم:

«می‌دانم چه می‌کشید.

امّا حیف!

اتاق من جایی برای شما ندارد.»

و تو را

همان‌طور که به پشتِ پنجره خیره شده‌ای

به آغوش می‌کشم.

18 اردیبهشت 1386

ناتاشا

2007-12-08T21:19:00.001+03:30

همه این‌ها بهانه است ناتاشا!
همین چند لحظه پیش قبل از این‌که برم سراغ مرگ دلم خواست برات بنویسم.

همه این‌ها بهانه است ناتاشا!
زجرآوره وقتی روح ابزار ِ نوشتن نداشته باشه.
داشتم می‌رفتم سراغ مرگ. امّا صدای تو برم گردوند. حالا دارم برای تو می‌نویسم.
راستی اصلاً چیزی گفتی تو؟ صدات واضح نبود. نفهمیدم شوخی کردی، شعری خوندی، یا هشداری دادی.
صدات واضح نبود. امّا من به‌روی خودم نیاوردم.
چیزی نگفتم. ترسیدم بری.
می‌دونی! همیشه ترس مهربان نیست.
مثله دلقک ادا درآوردم. یادم نیست چه‌کار کردم. امّا تو نرفتی.
حداقل این موضوع کافی بود که امروز نمیرم و این‌ها را برات بنویسم.

می‌دونی الان چی دلم می‌خواد؟
دلم می‌خواد به‌جای این حرف‌ها شعری برات بنویسم.
چه‌کنم که خبری از شعر نیست.
مدّتی هست که از خودم می‌پرسم: چرا؟
تو سالی که بیشترش رفته و کمیش باقی هست هیچ‌چیز ِ به‌درد بخوری نساختم که پیشکشت کنم.
تو سالی که دلم نمی‌خواست و نمی‌خواد موندگار شم.

می‌بینی ناتاشا!
حتا هیچ‌چیز ِ خاصی برای نوشتن ندارم.
برای همین، همه این‌ها بهانه است ناتاشا!

17-09-86

تکه‌پاره‌ها

2007-11-27T23:51:00.000+03:30

تو از قلب‌ات مهربان‌تری.

قلب‌ات در سینه‌ات آهنگ بی‌وزنی می‌زند.

در بیمارستان با ریتم قلب تو نمی‌شود رقصید.

دکترها دورت جمع شدن که قلب‌ات را راضی به ‌کار کنند.

پدر! قلب‌ات انگار تنهایی مارا درک نمی‌کند.

قلب‌ات با کاراش معنای جهان را برایم عوض می‌کند.

وقتی در پذیرش قلب بسته می‌شود، در پذیرش بیمارستان باز می‌شود.

گوشی دکتر حرف‌های خصوصی قلب را می‌شنود.

قلب با دکتر با زبان دیگری صحبت می‌کند.

شاعر برای قلب نسخه‌یی عاشقانه تجویز می‌کند.

86-09-01

***

تا تو بیایی

تمام محلّه را گشت می‌زنم.

خانه

برای انتظار من

کوچک شده است.

86-08-27

***

از میان ما

اگر کودکی‌مان بازگردد

من تورا دوست دارم

تو مرا دوست داری

86-08-22

گرفتار

2007-10-29T00:19:00.000+03:30

دست مرا بگیر و

از جسدم بیرون بکش

چیزی از پشت

زانوهایم را خم کرد

دست مرا بگیر و

بعد هرکجا که خواستی برو

من یه دوست‌دخترِ کُرد دارم

2007-10-07T00:23:00.000+03:30

من یه دوست‌دخترِ کُرد دارم.

بهم می‌گه: «دِلَکَم!».

حالا بعد از مدّت‌ها من‌هم بهش می‌گم: «دِلَکَم!».

بهش ارادتِ خاصّی دارم. دوستی‌ی بی‌شیله پیله ارادتِ خاص هم می‌طلبه.

وقتی دستِ آدم خالی باشه اگه بیاد پیشت، به دلت نگاه می‌کنه. به دل نگاه‌کردن قدرتِ خاصِ خودشو می‌خواد. قدرتی که تو دستای آدم نیست؛ تو حرمتی‌ی که دلش به دوستی می‌زاری.

تازگی‌ها بعضی وقتا بهش می‌گم: «کُردِ من!». امّا خوشش نمیاد. بهم می‌گه: «من کُردِ تو نیستم.». منم دیگه نمی‌گم و این دو جمله ادامه پیدا نمی‌کنه.

بعضی چیزا حتا اگه دوستشون هم داشته باشین بهتره که ادامه پیدا نکنه. با همه این حرف‌ها بازم گاهی بهش می‌گم: «کُرد من!» اونم جوابِ همیشگی‌شو می‌ده. فقط یادمه یه بار این حرفو بهش زدم ولی اون هیچ جوابی به حرفم نداد. خب. این موضوع باعث نشد که من دوباره اون حرفو تکرار کنم. چون می‌ترسیدم جوابمو با همون جمله‌ی همیشگیش بده. با خودم گفتم: «شاید نشنیده باشه چی گفتم!» امّا این موضوع هم باعث نشد تکرار کنم. به خودم دل‌داری می‌دم که شنید و چیزی نگفت. این فکر خوشحالم می‌کنه.

اون تو "بانه" زندگی می‌کنه من تو "تهران". شهرهامون از هم هشت ساعتی با اتوبوس فاصله داره. به نسبت فاصله‌ای که از هم داریم زیاد همدیگه رو دیدیم. و همه‌ی این دیدارها برای همّت اونه که ممکن شده.

همیشه کُردستان و مثله خیلی از جاهای دیگه‌ی ایران دوست داشتم و دارم. خیلی دوست‌دارم باهم تو اون طبیعت گشتی بزنیم و حرفی.

امّا نمی‌شه. حتّا اگر همین امروز هم بلندشم برم "بانه". می‌شه "بانه" رو رفت دید؛ امّا اونو نمی‌شه.

"بانه" برای دوستی و گشت و گذار من و اون کوچیکه. در صورتی که نقشه‌ی جغرافیا اینو نمی‌گه.

امّا تهران این‌طوری نیست. تهران بی‌درو پیکره. توش می‌شه گم شد از چشم‌ همسایه‌ها و فامیل. همسایه‌ها و فامیلی که همیشه هم بد نیستن. جاهایی هست که بشه از چشم مامورا پنهون موند. آره. تو تهران برای یه قرار ساده خیلی کارا می‌شه کرد؛ امّا اون‌جا نمی‌شه. یا اگرم بشه این دختر انقدر تو دلش اضطراب داره که می‌تونه بهترین دیدارها رو تبدیل کنه به چشای معصوم غم‌ناکِ آدمی که حسرت پرواز داره.

الاهی که تهران بی‌درو پیکرتر شی.

اصفهان رو هم خیلی دوست‌دارم. عاشقشم. آرزو کردم وقتی مُردم اونجا خاک شم. با این‌که به این موضوع باورم دارم که هیچ اهمیّتِ خاصی وجود نداره که کجا برم تو خاک. امّا خب ترجیح می‌دم اون‌جا اصفهان باشه.

یادم نمیاد تو مسجد رفته باشم و دلم هری ریخته باشه. امّا این داستان توی "شیخ لطف‌الله" اتفاق افتاد.

دلم پر می‌زنه برای کبوتر خونه‌های اصفهان که یکی‌یکی دارن خرابش می‌کنن.

یه موقع یه دوست‌دخترِ اصفهانی داشتم. داستانِ دیدن این دوستِ اصفهانی خیلی غم‌ناک‌تر از دیدنِ دِلَکَم توی "بانه" است. از تهران تا اصفهان با اتوبوس شیش ساعت بیشتر راه نیست. امّا ما خیلی همدیگه رو کم دیدیم. خیلی‌خیلی کم‌تر زمان‌هایی که درد و دل‌ها و تنهایی‌هامون پشتِ گوشی تلفن گذشت. همیشه بهش می‌گفتم: «هیچ راهی دور نیست». چون کتابِ "ریچارد باخ" رو خونده بودم. البته برای محکم‌کاری حرفم یه جلدش رو هم به اون داده بودم. امّا حسرتو هیچ چیزی دوا نمی‌کنه جز اون خواستنی حتّا اگه پوچ باشه.

ما بهم خیلی بد کردیم؛ و من به خودم خیلی بیشتر.

سال‌ها دلم پیشش گرو بود. بعد از سال‌ها گرویی رو پس داد. چه کارِ خوبی کرد. هرچند روشش پسندیده نبود. امّا منطق کار درست بود. دلی که سال‌ها بی‌قرار بود و بار حسرت داشت، رفت. و چه خوب. چون من می‌دونستم باید چه کار کنم امّا توانش رو نداشتم. خوب کردی عزیزم که خودتو خلاص کردی. گرچه تو با توانی که داشتی می‌تونستی بدون حرمت شکنی هرکاری که دلت بخواد بکنی. در هر حال هرکس تجربه‌هاشو یه جور به دست میاره.

برگردم سرِ موضوعِ دِلَکَم. آره من و دِلَکَم مثله خیلی‌های دیگه حسرت آزادی‌ی دیدارو داریم. و این موضوع چیز ساده‌ای هست که تو مملکت ما ساده نیست. مثله همه حق و حقوق‌های طبیعی دیگه‌مون.

خب. اگه ساده و راحت با اون کسی که هستم و دوستش دارم نتونم اون چیزی رو که تو دلم می‌گذره رو خیلی ساده و راحت و بی‌شیله پیله بگم منفجر می‌شم و گریزان. حتّا اگر اون برام عزیزترین باشه. دانسته از آدم فرار کردن و ترجیح می‌دم به تنهایی که هست.

تازه این تنها عیبم که نیست. شاید این حرف‌ها حرف‌هایی باشه که باید فقط به اون کسه خاص گفت. امّا من گاهی دلم می‌خواد اون حرف‌های خاص رو هم برای همه فریاد بزنم یا تعریف کنم. این‌طوری هست که آدم به سادگی می‌تونه مجرم باشه.

به درک.

86-07-15

چه کنیم؟

2007-09-28T18:15:00.000+03:30

ما هرکدام به اتاق‌ خود رفته‌ایم و آرام گریه می‌کنیم.

چه کنیم؟

اتاق‌هامان آن‌قدر باهم فاصله دارند

که مزاحم هم نباشیم.

86-07-09

محافظت و شادی

2007-09-17T01:43:00.000+03:30

محافظت

میان ِ مرزهای ما همیشه آشوبه. این‌که چیز ِ تازه‌ای نیست.

مردمی هستند با داد و ستد همیشگی‌شان و در هر سو حاکمانی هستند با جهالت تاریخی‌شان.

مین‌های مرزهاشون رو کسی خنثا نمی‌کنه. چرا که خنثا نکردن مین‌ها برای شهرهاشون امنیت میاره. خب، مین‌ها می‌موننو زنگ می‌زندند امّا خاصیت نابودگری‌شون رو حفظ می‌کنن.

بالاخره هرچند ساعتی هم آدم ِ عاشقی یا بدشانسی پیدا می‌شه که پاش بره رو مین. امّا خب متوجه هستین که کاریش نمی‌شه کرد. بالاخره وجود این همه مین لازمه.

این‌طوری هست که سران ِ ما زمان ِ صلح به فکر ِ جنگ‌اند و زمان ِ جنگ فکر ِ ادامه‌ی جنگ.

متوجه هستین که؟

26-06-86

شادی

من برای تو هر شب دعا می‌کنم که فاحشه‌ای نشده باشی گوشه کنار ِ شهر. آخر امّا من که هیچ‌وقت اهل دعا نبوده‌ام. اصلاً خدای من کجاست؟ دلم برای تو دعا می‌کند. آن‌هم به اضطراب پیش از نگاه ِ من.

از کنار ِ هرکسی که رد شوم یک لحظه خیره است چشمم به صورت‌اش. وز پس ِ نفسی که می‌رود ز پیش‌شان یک‌دم سرخوشم که ندیدم‌ات یک‌دم ناخوشم که می‌خواهم‌ات.

کیستید؟ نکند بین‌شان جا گرفته‌ای. اینان کجا می‌کپند میان ِ چشمانی چنین حریص که از هر صورتی می‌پرد به دیگری.

من چه کاره‌ام که نگاه‌می‌کنم؟ چرا هرجا که می‌روم دست و دلم بلرزد برای تو؟

امشب دوباره باز دست می‌کشم به صورت‌ام. شادم که میان ِ آن جمع ِ تن‌فروش هرگز نبینم‌ات.

26-06-86

ذوب کردن شمع برای شاملو

2007-09-14T11:40:00.000+03:30

امروز صبح من و دوستم ساعت شش رفتیم به سمت ِ امام‌زاده طاهر که سری به خاک شاملو و همسایه‌هاش بزنیم.
خب من برای شما عکس چیزی رو که اونجا دیدیم و گذاشته‌ام. عکس به خودی خود حق مطلب رو ادا می‌کنه و دیگه لازم به شرح و تفسیر بنده نیست.

انتظار

2007-08-26T22:35:00.000+03:30

دلم می‌خواد همش پیشِ تو باشم. دلم می‌خواد هر روز بهم زنگ بزنی. دلم برای شنیدن صدات، برای نگات، یه ذره شده. باید ببینم که نگام می‌کنی. لب‌ها تو ببینم که آروم روی هم خوابیدن.
با تمامِ وجود نیاز دارم دوباره تو صورتت نگاه کنم و ببینم اون چیزی رو که پشتِ اون صورت و سکوت انتظار می‌کشه تا خودشو از اون پشت بی‌اندازه تو بغل‌ام و منو دیونه‌وار به‌بره تو بهشتی که انتظارِ شو دارم.
ولی تو یه لطفی به‌من بکن. چون از من بر نمیاد. هیچ‌وقت دیگه سراغی ازم نگیر. دیگه هیچ‌وقت بهم زنگ نزن. بزار تا مرگ ازت بی‌خبر باشم. خسته‌ام! همین یک‌بار و رحم‌کن!

4 شهریور 1386

دو شعر: هیچ زنی - تو

2007-07-26T00:20:00.000+03:30

وقتی هیچ زنی در زندگی‌ام نیست

چگونه شعرِ عاشقانه بنویسم؟

و وقتی عاشقانه‌ای می‌نویسم

چگونه به‌شما بگویم

هیچ زنی در زندگی‌ام نیست؟

تنها چیزی که دارم

خیال‌هایی‌ست

که از سر بیرون نمی‌رود.

18 اردیبهشت 1386

روزی

تو به ما اعتماد بخشیدی

و به چراغ‌های خاموش روشنایی

اما

چون کودکی که

در پیِ توپ‌اش به خیابان می‌دود

زیرِ ماشین رفتی و مُردی

تنهایی و حسرت

تنها میراثی‌ست

که همیشه از تو باقی مانده است.

3 اردیبهشت 1386

مورچه‌ی تنهای کوچولو

2007-06-18T22:11:00.001+03:30

کاش همه از من ناراضی بودند

جز تو

کاش بینایی‌ام تو بودی

کاش دست‌های مرا هم داشتی

کاش جنایت کار و خیانت‌پیشه نبودی

آخر من دوستت داشتم

لعنت به تو

که هر که را دوست دارم

شبیهه توست

28 خرداد 1386

قبلِ من
پیش چه کسی می‌خوابیدی؟
مهم نیست.
دیگر نخواب.

به چه کسی بی‌وقفه بوسه می‌دادی؟
مهم نیست.
من ادامه‌اش می‌دهم.

نگران نباش!
سلطانِ رازهای من.

برای کی می‌رقصیدی؟
رقصت را ادامه بده.
بگذار همین‌طور دیوانه باشم.

برایت شعر هدیه آورده‌ام.
سکوت آورده‌ام.
شیطنت آورده‌ام.
هیجانِ من باش.
در آغوشم باش.

28 خرداد 1386

رقص کُردی

2007-06-11T01:59:00.001+03:30

در تمامِ شهر، بدنِ تورا بو کشیده‌ام. ای عاجِ مرمرین گوهر. با چشمانی دربه‌در، دنبالِ تو برخواسته‌ام. و ذوق را در جیب‌هایم نگه داشته‌ام تا به دستِ تو بسپارم. ای رقصِ کُردی‌ی زیبای من.

شب در چشمانِ تو می‌گردد و افسون به نگاهت. و چه دور دست‌های شکوهمندی منظرِ حسِ توست.

تویی که تمام گورهای شهر را پُر کرده‌ای. تویی که تمام آسمان‌ها را پرواز کرده‌ای. و تویی که گیسوانت قایقِ باد است.

حیرت که نمی‌یابمت.

دستانت را گره کرده‌ای چون صخره‌ها به‌هم. و اشاره می‌کنی چون تخته سنگی که از دیواره‌ای به پایین می‌غلطد. مرا چاره‌ای جز انتخابِ بینِ مرگ و فرار نیست.

19 خرداد 1386

از وقتی تو آمدی و تن و زبانِ تو

2007-06-01T04:48:00.000+03:30

از وقتی تو آمدی

از وقتی تو آمدی

احساس تنهایی نمی‌کنم.

شبم چون شعر

ساده و زیبا شده است.

چرا که من و تو

در سیاهی‌های ماه گریستیم

و بودنِ‌مان را

به خانه بردیم

و من بعدها

بیشتر خواهم گریست

چرا که از تو

فرزندی نخواهم داشت

09/03/1386

تن و زبانِ تو

چیزی که از تن و زبانِ تو می‌ریزد

چون رودی‌ست

که به دریا سرازیر شود

و شوقی که به جا ماند

می‌دانم چنین سایش‌هایی

سایش نیست

هنگامی که عشق‌بازی می‌کنیم

و فراموش می‌کنیم

بیرون دیوارها و در

پنجره‌ی کوچک اتاق

به آفتاب باز نمی‌شود.

07/03/86

حساب

2007-05-27T04:49:00.000+03:30

حسابِ چاه‌ها و مرگ‌ها را کرده‌اید

حسابِ خندق‌ها را کرده‌اید

حسابِ این‌که چقدر بمب می‌تواند کافی باش

برای مرگ کشوری

ولی در دور دست‌هایی که

حسابِ همه جایش را کرده‌اید

امشب برای تو تولدی می‌گیرند

برای تو

که هیچ گاه

از قلب‌ها نمی‌روی.

27 اردیبهشت 1386